Leadership · AI
«Θα το κάνω πιο γρήγορα μόνος μου»
Το AI μειώνει την αναμονή, αλλά μπορεί να εξαφανίσει και τη δεύτερη γνώμη. Η παγίδα του «μόνος μου», οι δύο ειδών τριβές και τέσσερις ερωτήσεις πριν παρακάμψεις την ομάδα σου.

Για χρόνια, σχεδόν σε κάθε project, είχα την ίδια σκέψη: «Μακάρι να ήξερα Photoshop να το φτιάξω μόνος μου».
Ζητούσα μια αλλαγή, δική μου ή του πελάτη, και πριν προλάβει να γίνει, έπεφτα πάνω σε τοίχο. Ο developer ή ο γραφίστας ή ο κειμενογράφος, είτε ο όποιος συνεργάτης όποια δεξιότητας, άρχιζε να εξηγεί γιατί αυτό που ζητάω είναι δύσκολο, περιττό ή απλώς «δεν γίνεται έτσι».
Και μετά ερχόταν η αναμονή. Γιατί ο χρόνος που έπαιρνε για να υλοποιηθεί κάτι ήταν πάντα πιο αργός από τον ρυθμό που ήθελα εγώ.
Από εκεί μου έμεινε ένα κουσούρι που κουβαλάω χρόνια: η πεποίθηση ότι όσο λιγότερο εξαρτιέμαι από τους άλλους, τόσο πιο γρήγορος και ελεύθερος είμαι.
Στην πράξη, όλο αυτό συνοψίζεται σε μια φράση που έχουμε πει όλοι όσοι τρέχουμε μια επιχείρηση: «Άστο, θα το κάνω πιο γρήγορα μόνος μου».
Πώς, όμως, αυτή η νοοτροπία με έκανε καλύτερο;
Για να είμαι δίκαιος, αυτό το πείσμα μού βγήκε σε καλό. Επειδή δεν ήθελα να περιμένω κανέναν, αναγκάστηκα να μάθω. Πέρα από το marketing, έφτιαξα μόνος μου λογότυπα, sites, έντυπα, περίπτερα εκθέσεων, ακόμα και apps ακόμα και πράγματα που καμία σχέση δεν είχαν με τη δουλειά μου. Σήμερα μπορώ να στήσω ένα αξιοπρεπές website από το μηδέν.
Αυτό έχει ένα κέρδος που δεν το υπολογίζουμε συχνά.
Όταν ξέρεις πώς φτιάχνεται κάτι, ξέρεις και πώς να το ζητήσεις.
Καταλαβαίνεις πόσο κοστίζει μια αλλαγή και πιάνεις αμέσως πότε το «δεν γίνεται» σημαίνει όντως «δεν γίνεται» και πότε σημαίνει «βαριέμαι να το πειράξω».
Όταν ξέρεις τα βασικά, γίνεσαι πολύ καλύτερος συνεργάτης για τους ανθρώπους που τελικά χρειάζεσαι.
Και μετά ήρθε το AI
Με το AI, αυτή η παλιά μου πεποίθηση έπαψε να είναι απλώς μια ευχή. Έγινε πραγματικότητα. Ένα εικαστικό, μία landing page, ένα mockup, ένα κείμενο: ό,τι περίμενα μέρες από άλλους, τώρα το βγάζω μόνος μου σε ένα απόγευμα. Για πρώτη φορά νιώθω ότι όντως δεν έχω ανάγκη κανέναν.
Και εδώ ξεκινάει η εσωτερική μου σύγκρουση
Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ συνειδητά να αλλάξω πεποίθηση και — να πιστέψω ότι ελευθερία σημαίνει να διαλέγεις σωστά σε ποιους στηρίζεσαι.
Αλλά το άτιμο το AI με τραβάει συνεχώς προς τα πίσω.
Κάθε μήνα τα εργαλεία γίνονται καλύτερα, και κάθε μήνα το «θα το κάνω μόνος μου» ακούγεται όλο και πιο λογικό.
Εκεί είναι η παγίδα.
Όταν κάτι δουλεύει τεχνικά, σταματάς να αναρωτιέσαι αν είναι και σωστό.
Τώρα το βλέπω πιο καθαρά. Όταν παλιά ο γραφίστας ή ο developer έφερναν αντιρρήσεις, μέσα στην κουβέντα υπήρχαν δύο διαφορετικά πράγματα.
Το ένα ήταν καθαρή τριβή: εγωισμός, αργοί ρυθμοί, το κλασικό «έτσι το κάνουμε πάντα».
Το άλλο, όμως, ήταν ουσία: «Αυτό δεν θα βγει καλό στην εκτύπωση», «στο κινητό θα σπάσει», «ο πελάτης θα μπερδευτεί». Εκείνη την ώρα, επειδή καιγόμουν να προχωρήσει η δουλειά, τα άκουγα και τα δύο το ίδιο ενοχλητικά.
Το AI δεν έχει εγωισμό και δεν φέρνει αντιρρήσεις. Εκτελεί.
Ακόμα κι αν του ζητήσεις να είναι brutal honest, πάλι εκτελεί.
Μόνο που μαζί με την αναμονή, εξαφανίζει και τη δεύτερη γνώμη.
Η ταχύτητα απογειώνεται, αλλά ο μόνος που μένει να πει «κάτσε, μήπως κάνουμε βλακεία εδώ;» είσαι εσύ.
Τα μαθηματικά του «μόνος μου»
Αν το βάλω στη δική μου εξίσωση —ότι η ορμή μιας ομάδας είναι (Χρήσιμη Ενέργεια − Τριβή) × Εναρμόνιση— στα χαρτιά η φάση με το AI δείχνει τέλεια.
Η τριβή πέφτει στο μηδέν.
Η εναρμόνιση - ευθυγράμμιση χτυπάει κόκκινο, γιατί προφανώς συμφωνείς απόλυτα με τον εαυτό σου.
Μένει όμως ένα ταβάνι: η ενέργεια είναι μόνο οι δικές σου ώρες και το δικό σου μυαλό.
Το σκορ βγαίνει ψηλό, μέχρι τη στιγμή που απλώς ξεμένεις από ώρες μέσα στη μέρα.
Για έναν freelancer, αυτό είναι απόλυτη ελευθερία. Για έναν CEO, είναι θηλιά.
Εκεί πέφτεις στην παγίδα του «ήρωα». Γίνεσαι αυτός που τα λύνει όλα.
Και με το AI γίνεσαι ακόμα πιο γρήγορος, άρα ακόμα πιο αναντικατάστατος.
Δύο ειδών τριβές
Το θέμα δεν είναι να εξαφανίσεις κάθε τριβή, αλλά να διαλέξεις ποια θα κρατήσεις.
Υπάρχει η τριβή της αναμονής — το «θα το δούμε από Δευτέρα». Αυτή κοστίζει χρόνο, δεν σου προσφέρει τίποτα και το AI είναι ό,τι καλύτερο υπήρξε ποτέ για να την κόψεις μαχαίρι.
Υπάρχει όμως και η τριβή της διαφωνίας — το «αυτό θα μας γυρίσει μπούμερανγκ, γιατί…». Αυτή σου κοστίζει λίγη ταχύτητα και λίγο εγωισμό, αλλά κουβαλάει γνώση που εσύ δεν έχεις. Αυτήν πρέπει να την κρατάς, κι αν λείπει, να την ψάχνεις.
Το δύσκολο είναι ότι στην καθημερινότητα αυτά τα δύο πάνε πακέτο. Όταν προσπερνάς έναν άνθρωπο για να μη φας την καθυστέρησή του, πετάς στα σκουπίδια και την εμπειρία του.
4 ερωτήσεις πριν πεις θα το «θα το κάνω εγώ»
Πριν αναλάβεις κάτι μόνος σου απλώς επειδή μπορείς, τσέκαρε τέσσερα πράγματα:
-
Θα ξαναχρειαστεί να γίνει αυτή η εργασία; Αν ναι, ποιος θα το αναλάβει την επόμενη φορά;
-
Ποιος θα μου πει αν είναι λάθος; Αν δεν το δει κανείς άλλος, χρειάζεσαι ένα δεύτερο ζευγάρι μάτια πριν βγει προς τα έξω.
-
Τι στερώ από την ομάδα μου; Τι ευκαιρία να μάθει κάτι χάνει κάποιος επειδή μπήκα εγώ στη μέση;
-
Κερδίζω όντως χρόνο ή απλώς βαριέμαι να κάνω μια δύσκολη συζήτηση;
Αν είναι κάτι που γίνεται μία φορά, το έχει δει κι άλλος, δεν κόβεις τα πόδια της ομάδας σου και όντως γλιτώνεις χρόνο, προχώρα και απόλαυσε την ταχύτητα.
Αν όχι, αυτό που σήμερα σου γλιτώνει δύο ώρες, σε έξι μήνες θα σου κοστίσει μήνες.
Πού καταλήγω
Η παλιά μου πεποιθηση έγινε συνήθεια που δεν φεύγει εύκολα, και το AI τη ταΐζει καθημερινά. Αυτό που προσπαθώ να κάνω πια είναι να την πιάνω στα “πράσα”.
Κάθε φορά που ακούω μέσα μου το «άστο, θα το κάνω πιο γρήγορα μόνος μου», το χρησιμοποιώ σαν καμπανάκι για να ρωτήσω: «Ποιον παρακάμπτω τώρα;»
Η ελευθερία που μας δίνει το AI είναι τεράστια. Το στοίχημα είναι αν θα τη χρησιμοποιήσουμε για να κλειστούμε στο καβούκι μας, ή για να διαλέγουμε καλύτερα τους ανθρώπους που θέλουμε δίπλα μας.
Υ.Γ. Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που έφτιαξες μόνος σου με AI, ενώ κατά βάθος ξέρεις ότι έπρεπε να το έχει μάθει κάποιος από την ομάδα σου;
